hallo iedereen!

het heeft een beetje lang geduurd,dus ik ben jullie een lang verhaal schuldig.

Bij aankomst in nieuw zeeland ben ik begonnen met het zoeken van werk in auckland, dat was moeilijker dan ik had verwacht.
De herft was begonnen,mensen hebben het koud ook al is het nog warm en de recessie is in volle gang, er worden dus wel mensen ontslagen maar niet aangenomen en al helemaal niet in het restaurantwezen. Zuur voor mij dus.

Na een flinke week zoeken had ik de hoop behoorlijk opgegeven (jaja doorzettingsvermogen) en vond ik mezelf in een positie waar ik alleen nog maar in mn hartjesbroek rondliep, films keek die 24 uur per dag in het hostel gedraaid werden, lusteloos was geen geld had en nodig eens naar de kapper moest.
Jaring was ondertussen verder gegaan na mijn aandringen dus daar kon ik ook niet meer tegenaan zeuren en daarom besloot ik maar gewoon stil te zijn.

Maar gelukkig trouwe lezertjes, kreeg de wanhoop onze held niet helemaal te pakken want er kwam na een paar dagen een pakketje aan in nieuw zeeland waar een gloednieuwe oranje pinpas inzat, die was kwijtgeraakt in thailand want zo gaan die dingen soms.
Er was weer geld! het was niet veel maar genoeg om van de bank te komen, te douchen, mn haren te kammen en amber op te halen van het vliegveld want die had besloten dat het goed zou zijn om naar nieuw zeeland te vliegen.

Een dag later vond ik een advertentie voor druivenplukken op het platteland waar ik maar meteen op reageerde en na 5 minuten het gemompel van een vreemde man aan te moeten horen kon ik uit het gesprek opmaken dat ik mee mocht doen en amber ook.
We pakten de bus richting warkworth in het noorden en werden opgehaald door de mompelende rare man: rae een sjacheraar die een groot huis heeft waar 20 backpackers inzitten en die werk regelt voor al die backpackers en dan zelf een percentage krijgt van wat ze verdienen.

Het werk was hels, om 6 uur sochtends vertrekken naar een wijngaard en dan de hele dag in de brandende zon (die niet erg goed voor je is dankzij het stukje ozonlaag wat er niet is precies boven nieuw-zeeland) druiven plukken.
De mensen die je aan het werk hielden maakten het er ook niet echt beter op: een drietal-origineel jerry springer materiaal-trailertuig met tattoo's op hun arm die je DO OR DIE vertelden, die een krat bier en een fles whisky per avond wegwerkten en 2 pakjes shag per dag rookten vanaf hun 6e en aan een behoorlijk heftige inhaler moesten omdat ze ongelooflijk maar waar astma hadden. het waren ook nog eens vrouwen of in ieder geval iets wat daar op moest lijken en ze hadden besloten dat ze zich net zo moesten gedragen als de mannen die hun hadden ingeruild voor thaise vrouwen die veel doen voor geld.

dat ging zo 9 uur per dag en daar kregen we 90 dollar voor wat omgerekend 39,80 is. De illigale immigranten waren er blij mee dus dat konden wij maar beter ook zijn anders mocht je de volgende dag niet werken,dat gelde ook als je geen 8 kratten per dag plukte.Normaal zou dat niet zo moeilijk zijn maar als 3 kwart van de druiven rot is wordt het werk een stuk lastiger.

De druivenpluk blues dus. gelukkig had ik Seasick Steve en het nieuwe album van the whitest boy alive en natuurlijk oom dylan om me er doorheen te slepen. en in onze vrije tijd konden we mossels, kokkels en oesters opduiken aan het strand 50 meter van het huis af en met een geweldige visserman mee de zee op om daar vissen te vangen, vissen is helemaal niet saai als je niet lang hoeft te wachten.

Na anderhalve week was het wel genoeg en hadden we nog steeds niks van Nieuw Zeeland gezien dus hebben we de bus richting het zuiden gepakt waar we onderweg nog een vulkaan tegenkwamen die we ook maar meteen beklommen hebben, het was 20 kilometer op en neer door de zwafelstenen maar ik mag niet klagen want ik heb nog niet vaak zulke mooie landschappen gezien.
Achteraf bleek dat het dezelfde vulkaan was als in lord of the rings en dat het land eromheen gebruikt is als het land van de slechte tovenaar.

2 dagen later kwamen we aan in Wellington bij vrienden van Amber, dat waren Jeroen en Irene en hun 3 kinderen Fay,Otis en Bowie die nu ongeveer een jaar in nieuw zeeland wonen en het daar prima voor elkaar hebben, we waren van harte welkom en we werden in het atelier onder hun huis gestopt.
Het was heel fijn om heel even uit het backpackers stijltje te zijn en in een echt (t)huis te zitten dus dat hebben we een week gedaan. we zijn naar de vrije school markt geweest en we hebben sushi gemaakt en nog allerlei andere leuke dingen gedaan.
ook heb ik nog onze vriend uit Vietnam Alec opgezocht en zijn we in een cafe geweest wat verdacht veel op een kopie van de Latei lijkt (kijk foto)

Nu is het nu, amber zit in het vliegtuig terug naar azie wat niet leuk is,bovendien heb ik 39 graden koorts en keelpijn dus vandaar dat het een beetje een houtje touwtje verhaal is.
Ik heb mijn ticket 3 weken verlengd omdat ik het hier nog niet gezien heb en omdat ik nog een beetje geld wil verdienen dus ik ben hier nog eventjes, Jaring is ondertussen canada alvast aan het verkennen maar we zullen spoedig weer samen verder gaan.

Er waren behoorlijk wat mensen de afgelopen tijd de het nodig vonden om een oordeel te vellen over mijn keuze om niet met jaring door dit land te reizen, voor de duidelijkheid: er is helemaal geen grote ruzie of gigantische break-up, soms heb je gewoon even tijd nodig om alleen dingen te doen zoals je die graag zelf doet, dat lijkt me vrij logisch helemaal na 3 maanden intensief samen reizen.

Het is me ook opgevallen dat de kings of leon hier op elke hoek van de straat gespeeld worden en dat ze in ahoy staan dus ik neem aan dat dat in nederland hetzelfde geval is?

xxxx

p.s om het verhaal nog even extra veel te lang te maken hier nog even een gedicht wat ik onderweg tegenkwam.

waarom schrijf ik:

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven-
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen;
ik ben gelukkig.

Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.

toon tellegen.